Tuesday, 19 January 2010

Sandım ki...

Ben hep özel olduğumu sandım.

Düşündüm ki bana hiç bir şey olmazdı, hastalık beni bulmazdı, vücudumun direncine dağlar dayanmazdı, şansım hep yaver giderdi, zekamın önüne kimse geçemezdi ve eğer ben istersem her türlü işi başarırdım sandım.

Sandım ki 100 yaşını görmeden ölmeyeceğim, ölsem de yıllarca yatalak kalmayacağım, 90 yaşında ormanda jogging yapıyor olacağım, herkes yaşlanıp gidecek ama ben baki kalacağım, sandım.

Yaratıcılıkla lütuflandırıldığımı, hünerlerimin görülenle kısıtlandırlamayacağını, her zaman daha fazlası olacağımı, ödüllerle donatılacağımı, insanlığa doğru yolu gösterecek işler yapacağımı, şu an değil ama “çok” yakında büyük bir patlama yapacağımı sandım.

Zekamın sınırlarının olmadığını, herşeye yetenekli olduğumu, tek yapmam gerekenin denemek olduğunu ve arkasından başarının her halükarda geleceğini de sandım.

Ben sandım ki ben alçak gönüllüydüm, kendimi abartmazdım, olandan fazlasıymış sanmazdım, olandan fazlasıymış gibi de göstermezdim ve ukalalık da yapmazdım.

Ben her zaman haklı olduğumu sandım. Haklı olmanın üstün zekanın bir yan getirisi olduğunu, mantıklı düşünebilen bir kaç insandan biri olduğum için bu hakkın bana otomatikmen bahşedildiğini sandım.

Ben çok abartmışım. Aslında ben de sen gibi, o gibiymişim. Normalmişim. Normalmişim ben. Hepimiz normalmişiz. Ama hepimiz normalmişiz deyip de kendimi en azından herkesle aynı seviyede tutmaya da kalkışmamalıymışım. Benim normal olduğumu gösteren, benden üstün insanlar varmış bu dünyada. Üstelik onlar da o kadar özel değillermiş. Asıl koyan da buymuş! Hala hissediyorum ki onlar benden daha özel olmadıkları halde nasıl olur da benden daha başarılı olurlarmış?

Hepimiz normalmişiz.

Ben çoktan anlamıştım hepimizin bir bütünün parçası olduğunu. Yazmıştım bile hakkında. Yazmanın yetenek olduğunu sanarak yazmıştım hatta. Sonra farkettim ki herkes yazıyormuş. Yazmayanda bir bozukluk varmış. Ne kadar marjinaliz değil mi?

Normalmişim ben. Herkesler gibiymişim.

Farkettim ben. Kıçını sıkıp çalışmadan, saatlerce uğraşmadan, tırmalamadan ulaşımazmış başarıya. Başarı bir marjinalmiş, ben başarıyı arkadaşım sanmışım, aslında başarı benim hayali arkadaşımmış, ben onu hep yanımda sanmışım. Başarı aslında televizyonda oynayan bir oyuncuymuş, ben her gün evime geliyor diye onu komşum sanmışım. Dediklerini anlıyorum diye çok yakınız sanmışım. Bir gün başarıya sormuşlar bu kim diye, orada kimse yokmuş. Başarı çok başka yerdeymiş, ben yanılmışım.

Normalmişim.

Şimdi ben öğreniyorum ki çabalamak lazımmış. Hazıra konmakla olmazmış. Bir gün bir adamın şansı yaver gitmiş, adam sanmış başarı onun arkadaşıymış. Ben adammışım, başarı beni tanımazmış.

Marjinalmiş!


Anladım ben. Yerimi öğrendim. Yerler hep değişirmiş, o kadar da zor değilmiş. O kadar da boş değil bu saksı, en azından ne yapacağını anladı. Hayatına baktığın o objektifin kulağını azcık bükseymişsin, “zoom out” yapsaymışsın, anlarmışsın ne mal olduğunu. Ben ileriye “zoom in” yapmışım, ordayım sanmışım, aslında yola bile çıkmamışım.

Başarıymış.


Gördüğünü sandığın şeyi görmekle, gördüğünü sanmak arasında görülmesi zor bir fark varmış ve ben normalmişim olarak gözden kaçırmışım. Gene de biliyorum ki aşılmayacak yol, geçilmeyecek mesafe yokmuş. Sadece diyorum ki seni “aa bu marjinal” deyip kimse omzunda oraya taşımazmış. O dediğin rüya görmekmiş. O yol ya yürünecek, ya uçulacakmış. Uçmak sana kalmış ama yürüsen de olurmuş.

Başarı benim televizyonumda oyuncuymuş.

Televizyonun içinde küçük küçük adamların olmadığını anlamakla olmuyormuş. O zeka değilmiş. Zeka başkaymış, bilgi başka, akıl başka, bilinç başka. Önemli olan fikirmiş. Fikirsiz peynir gemisi yürümezmiş. Fikirsizmişim.

Normalmiş!

18.01.2010 / p.tesi / ev / oda / masa / laptop / 23:57 / radio - RMF chillout (Yulara - Horizon)

5 comments:

Anonymous said...

bu yazı tam olarak isyanlardayken bana ilaç gibi bi$e oldu ve ben sana te$ekkür ediyorum. bi$elerin normalde böyle olduğunu bana gösterdiğin için. gerçekten. R.

cengoman said...

Jeton yeni düştü demek..Aramıza hoşgeldin...Kendini herkesin özel zannettiği salaklar dünyasından sıyrılmışsın en azından..Bu da bir şey.

mıstaçoğlu uğur said...

Her birey kendi içinde özeldir en azından dünyada senden bir tane daha yok böyle bakıldığında sen biriciksin ve sen biriciksen aynı zamanda özelsin !
Diğer taraftan bakarsan 7-8 milyar nüfus içinden biri olmak çok sıradan bir durum ya da senin değiminle "normal"
bilim adamları tarafından İnsanın kendini bulma yaşı 24-25 olduğunu okumuştum bir yerlerde, şimdi bana sorarsan 40 yaşımdayım ama henüz kendimi tam olarak keşfetmiş değilim derim.
Bu güne kadar yaptıklarımızı kendimize referans göstererek içeriden kredi kullanabilir, ve sonra bunu kendi oluşturduğun kredi kartıyla kendi oluşturacağın taksitlendirme adedine göre geri ödeyebilirsin. Bu hem özel hemde güzel bir ayrıcalık ! Bunu ödememen durumunda yeni kredi için başvurman söz konusu değil.
Hiç bir dış yaptırım olmadan kendi referansın ve kendi oluşturduğun krediyi geciktirmen kendi içinde seni değersiz kılar.
Ödemeler geciktikçe mutsuz, ödemeler geciktikçe normal, ödemeler geciktikçe sıradan, hissederiz.
Diğer iki yorumdan da anlaşılacağı üzre isyan, mutsuzluk, sıradan biri olmanın ve gündelik hayatın normalliği, sıradanlığı kabul görmüş durumda, ve bu yazının onlarında iç dünyasına ışık tuttuğunu için destek yorumlar yazılmış.
Sen aslında bir eşik atlıyorsun sen aslında kendi yükselttiğin çıtanın altında kendi boyunun ne kadar olduğunu unutuyorsun! Bir boy aynası alıp önce kendi boyuna bak sonra git o yükselttiğin çıtaya bak sonra kredi için referanslarını kontrol et.

Gerisi bir sonraki aşamanın ilk adımı olacak :-))


Uğur Mıstaçoğlu

Deniz OKTAR said...

benim için özelsin, bu yetmez mi ? ben tüm dünya için özel olduğuma göre, sen de benim için özelsen, sen de özel sayılırsın dünya için.

fab said...

@deniz, sen niye özelsin dünya için? nedir senin özelliğin? normal değil miyiz ki?

Related Posts with Thumbnails